Powracam...

   Miało być wakacyjnie, a tu już po wakacjach. Kamyczki zoperowałam, już zapomniałam o operacji - jedyne co mi o niej przypomina to dodatkowe kilogramy, które niestety wróciły przez dwa miesiące bez ćwiczeń. Nie poddaję się jednak, do wagi wyjściowej na szczęście nie wróciłam i podejmuję walkę na nowo. Już wróciłam na siłownię cztery razy w tygodniu i tylko brak mi towarzystwa na kijki, które przez wakacje jakoś tak się wykruszyło.
   Czytałam, czytałam i jeszcze raz czytałam. Odkryłam nowych autorów m.in. Magdalenę Kordel, Marię Ulatowska i w końcu zabrałam się za Charllotte Link, wiernie też podczytywałam moją Kejt Em. Mam więc o czym pisać, bo moja biblioteczka rozszerzyła się o zakupy z bonów prezentowych do empi'ku. Wygląda już naprawdę imponująco, a ja puchnę z dumy gdy ktoś nas odwiedza i przez chwilę ogląda moje regaliki, po to aby za chwilę pytać kto to wszystko czyta. To uczucie - bezcenne.
   Lato dobiega końca, podsumowuję wakacje, segreguję zdjęcia do wywołania, walczę z przetworami (naprawdę w tym roku zaszalałam i moja piwniczka zachwyca swą różnorodnością). Jedyną moją bolączką, która przypomina walkę z wiatrakami są szafy i ogrom ubrań, które są wszędzie, prasowanie stoi w koszach stosami, z szuflad w komodach wylewa się odzież. Poświęciłam mnóstwo czasu w lecie na segregację i porządki właśnie w szafach, wyrzuciłam wory odzieży, podarowałam znajomym dla dzieci, a wciąż tego dużo. Mam nadzieję, że w końcu się uda i doprowadzę wszystko do porządku. Chyba przydała by się perfekcyjna pani domu - ale nie do demonstracji, a raczej do roboty.
No tyle zwierzeń, następny post już będzie o książkach.

Marzę o doskonałości

a tak jest faktycznie

Ogród Kamili...

   Nie było mnie tyle czasu... Ale to wcale nie znaczy, że nie czytam. Po prostu czasu mi brakuje na pisanie. Od stycznia zawzięłam się w sobie, że muszę coś zrobić ze swoim ciałem, zoperować kamyczki i co najważniejsze: schudnąć. Lata lecą, a ja pracując za biurkiem nabieram ciałka i kilogramów, boli mnie kręgosłup, ciuchy cisną i założenie rajstop zaczyna sprawiać problem. Postanowiłam, że muszę coś z tym zrobić i robię. 2 stycznia zaczęłam chodzić z kijami - regularnie, od lutego chodzę na siłownię i z mniejszym lub większym powodzeniem stosuje dietę. To nie odchudzane, ale inne żywienie - mało smażę, duszę, paruję, grilluję, do tego dużo warzyw. Znalazłam blog "Qchenne-inspiracje" i sporo się z niego uczę o zdrowym stylu życia, naprawdę zaczynam stosować i nawet domownicy bardzo się nie buntują - choć pesto zamiast masła musiałam sama zjeść - nikt nie chciał pomóc! Jednak aktywność fizyczna okrada mnie z czasu totalnie: na kije chodzę o 21-szej i wracam koło 23-ej, kładę się i już o 4-ej wstaję aby być koło 5-ej na siłowni bo do pracy na 7. Pod koniec tygodnia jestem tak niedospana, że piątki po pracy przeważnie przesypiam do soboty do rana. Mam przecież dzieci, którym w tygodniu też muszę poświęcić sporo czasu i w weekendy też chcą spędzić z nami kilka chwil. Nie oszukuję się: jest trudno, ale mam nadzieję, że wytrwam bo za mną już 11 kg, a zakładany cel jeszcze daleko.
   Zostaje niewiele czasu na czytanie, ale staram się coś wygospodarować. Znów zahaczyłam o moją Kejt M. i zatonęłam na trochę w "Ogrodzie Kamili". Muszę przyznać, że po tak dużej ilości Kasinych powieści, byłam już trochę zmęczona, wydawało mi się, że pod pióro autorki wkradła się pewna rutyna, monotonia. Jednak "Ogród..." przekonał mnie, że Kasia M. nie może być monotonna.
To świetna książka dla kobiet, jest nieszczęśliwa miłość, trochę sensacji i tajemnica. Kamila - takie małe, szare brzydkie kaczątko pragnie zacząć samodzielne życie, zranione serce młodzieńczym romansem trudno się goi, a opiekuńczość ciotki doprowadza dziewczynę do poczucia winy i utwierdzania się w przekonaniu o własnej nieudaczności. Życie ma dla niej jednak niespodziankę: zdobywa wymarzoną pracę, spotka na swojej drodze przyjaźń i zalążek miłości. Nasuwa się jednak pytanie: czy to jest prawdziwe, czy przetrwa zawirowania losu, czy można oceniać ludzi wg własnej miary?
   Odstresowała mnie ta książka, pochłonęła nie obciążając psychiki. Dobrze się bawiłam czytając, choć nie obyło się bez chwili refleksji i zastanowienia nad naszymi ludzkimi decyzjami. Teraz czekam na kolejne części, bo jak to u Michalak bywa, i ta pozycja to początek kolejnej serii, tym razem kwiatowej.

niemiecki taniec...

   Kolejny raz sięgnęłam po prozę Marii Nurowskiej, którą zdążyłam już polubić. Wracając ostatnio z Urzędu zaglądnęłam do mojego ulubionego Składu Tanich Książek, gdzie zawsze udaje mi się coś wygrzebać i dzięki temu stałam się szczęśliwa posiadaczką "Niemieckiego tańca" i jeszcze dwóch czy trzech innych książek w pięknym wydaniu, w twardych oprawach i niezwykle przystępnej cenie. A niedawno widziałam te książki w empik'u w regularnych cenach. No nie powiem, miłe to było zaskoczenie.
   Proza Nurowskiej to dla mnie odskocznia po fantastyce, lekkiej prozie obyczajowej czy romansie. Pisarka porusza tematy trudne, po przeczytaniu zostają w głowie fragmenty nad którymi rozmyślam, analizuję je, szukam partnerów do dyskusji. Tak tez jest z "Niemieckim tańcem", który obok regularnej akcji, gdzieś w kuluarach dotyka Jana Pawła II, Matki Teresy i nie są to pieśni pochwalne na ich temat, ale pytania, fakty, które zmuszają do weryfikacji swoich opinii na ich temat.
Sama fabuła też nie łatwa: dwie kobiety na odległych krańcach świata muszą u schyłku życia zmierzyć się z demonami przeszłości, muszą wrócić na Pomorze do czasów swej młodości i rozgrzebać stare rany. Czy im się udaje odnaleźć spokój i wyjaśnić dawne tajemnice? Jak zwykle nie napiszę - kto ciekawy niech przeczyta bo naprawdę warto.
   Coś jest w książkach Mari Nurowskiej co mnie przyciąga, mimo jej szorstkiego, wręcz oschłego stylu zawsze potrafi mnie zainteresować i zmusić do zagłębiania się w podjętą tematykę. Nie kończę wraz z odłożeniem książki na półkę po skończeniu, ale niejednokrotnie grzebię w internecie, doczytuję, szukam filmów o podobnej fabule - słowem weryfikuję to co przeczytałam z innymi źródłami. Przyznam się, że lubię
te intelektualne wyzwania jakie autorka stawia przed swoim czytelnikiem.

  

Stal i śnieg...

   W niedzielę skończyłam "Nawałnicę mieczy. Stal i śnieg", czytało mi się cudownie, bo akurat za oknem też zima. Przyszła późno, bo dopiero w styczniu, ale za to jaka piękna. Dzieciaki zachwycone, musieliśmy kupować na gwałt ślizgi, bo w domu tylko drewniane sanki, a towarzystwo przecież dorasta, na górkę się chodzi z koleżankami i kolegami, a nie z mamą. Mnie też cieszy ten śnieg i mrozik delikatny - choć przez parę dni na kijki nie poszliśmy, bo najpierw padało, a później temperatura spadła poniżej -10 stopni, doszłyśmy więc do wniosku, że nie warto ryzykować i później leżeć ze dwa tygodnie w łóżku.
   A co do książki, to moje odczucia są bez zmian: to świetna powieść, która wciąga, pochłania bez reszty. Bohaterowie są jeszcze bardziej interesujący: moje sympatie pozostają bez zmian - Tyrion to wciąż mój faworyt, a Daenerys zajmuje drugie miejsce. Akcja toczy się równolegle do bitwy o Królewską Przystań z poprzedniej części i trochę wybiega do przodu. Śledzimy losy naszych bohaterów stających w obliczu nadciągającej zimy, kraj trawi wojna, niektórzy już nie wiedzą po której stronie się opowiedzieć, chaos ogarnia Siedem Królestw. Zapadają decyzje, podejmowane są rozstrzygnięcia, zawiązują się nowe intrygi. Nie napiszę nic o fabule, bo każdy sam musi się z nią zmierzyć. Po co streszczać wątki, czy opowiadać o ciekawych szczegółach, trzeba stopniowo odkrywać tajemnice, które autor nam przygotował.
Ja już czekam na kolejną część powieści, ale nie ma drugiej części "Nawałnicy..." w twardej oprawie, podobno jej wydanie ma się zbiec z premierą serialu. No to jeszcze poczekam, nadrobię inne zaległości książkowe, bo każdy tom "Pieśni lodu i ognia" wsysa przynajmniej na dwa tygodnie.

notatki przyszłej matki...

   Nareszcie u nas spadł śnieg, już o świcie Synek krzyczał do siostry: za oknem śnieg, a ona na to: Dużo??? i jaki zachwyt w głosach, radość, że w końcu jest, plany na popołudnie - budowa igloo, bałwana. Tyle szczęścia z powodu zimy, no ale sorry, taki mamy klimat.
   A ja marzę o wolnym weekendzie, z gorącą herbatką (bo kawkę ograniczyłam, aby nie drażnić kamieni w woreczku żółciowym) i fascynującą książką, bez dzieciaków, Ojcieca i innych "przypadków ducha świętego". Tęsknię do czasów, kiedy będąc chorą leżałam w łóżku i beztrosko oddawałam się lekturze, dziś gdy jestem chora muszę normalnie gospodarować w domu, rzadko mogę sobie pozwolić na L-4, a gdy faktycznie mnie już tak rozłoży, że muszę leżeć w łóżku to zwykle jestem tak chora, ze nie mogę ręki podnieść, ani oka otworzyć. Lata młodości minęły i już się nie wrócą.
   Na zimowe wieczory mam jeszcze jedną fajną książkę, ale zdecydowanie dla kobiet. To "Notatki przyszłej matki" Risy Green, które już od dawna goszczą w mojej prywatnej bibliotece. Czytając zaśmiewałam się do łez, wyobrażałam sobie dylematy Lary, robiącej karierę zawodową w elitarnej szkole w Bel Air nie myślącej o powiększaniu rodziny, za dziećmi nie przepadającej, wręcz ich nie lubiącej, która pod naciskiem męża postanawia jednak zajść w ciążę. Jej życie ulega przewartościowaniu, ciąża, macierzyństwo stopniowo zajmują pierwsze miejsce, nagle to co wcześniej wywoływało w Larze odrazę staje się jej rzeczywistością, determinuje jej codzienność. Dystans, poczucie humoru stawiają ciążę w nieco innym świetle - ciąża to nie choroba, ciąża to stan umysłu.
Książka napisana dowcipnie i lekko pozwala utożsamiać się z postaciami, wciąga i bawi przez co zapewniła mi doskonałą rozrywkę. Później wiele razy pożyczałam ją znajomym i zawsze oddawały z uśmiechem, zadowolone, że szary dzień dzięki tej historii zyskał sporo koloru. Polecam!

wyznania zakupoholiczki...

   Dziś wrócę do książki, którą kiedyś czytałam w czasie totalnego przesilenia umysłowego. Potrzebowałam odstresowania i dała mi to Sophie Kinsella w "Wyznaniach...", bawiłam się przez dwa wieczory całkiem nieźle, a później również z przyjemnością obejrzałam film. Jednak nie jest to książka, która by mnie wessała swą fabułą, co to to nie.
   Historia młodej kobiety żyjącej w wielkim mieście i zmagającej się z problemami życia codziennego ubarwiona jest dowcipnymi zdarzeniami, wpadkami i pomyłkami. Jednak książka zwróciła moją uwagę na problem jakim jest brak samodzielności młodych ludzi wychowywanych pod kloszem. Rebeka to młoda dziennikarka, bez stabilnej pozycji zawodowej. Stres związany z problemami finansowymi zabija przyjemnością płynącą z zakupów, z posiadania markowych ubrań, butów, rzeczy. Jednak to odprężenie jest tylko chwilowe, bo kolejna apaszka, sweterek poprawiają humor tylko na krótką chwilę, a debet na koncie rośnie. Widać wyraźnie, że bohaterka nie umie sama zorganizować swojego życia, rozwiązać problemów, wpada w nałóg jakim jest robienie zakupów, przeradza się to w chorobę - zakupoholizm.
   Mimo, że to lektura lekka, łatwa i przyjemna to niesie jakieś przesłanie, ostrzega przed nowymi cywilizacyjnymi problemami, chwilowym pocieszeniem płynącym z zakupów i nieuchronnym poczuciem winy związanym z nawarstwiającymi się problemami, nadmiernym zadłużaniem się i nieradzeniem sobie z codziennością. Mogę polecić na zimowe wieczory.

Mój Siergiej...

   W latach '80-tych transmisje zawodów sportowych, pokazów olimpijskich gromadziły przed telewizorami całe rodziny, bo wtedy były tylko dwa programy ogólnokrajowe i jeden regionalny. Uchylało się okno na świat zachodu, można było zobaczyć gale  na otwarcie i zamknięcie igrzysk, posłuchać muzyki zagranicznej, kto pamięta to wie, że to naprawdę było wielkie wydarzenie. Jazda figurowa była wówczas jedną z najpopularniejszych dyscyplin poprzez swą widowiskowość, piękno i niemal sztukę taneczną jaką prezentowali sportowcy podczas występu. Wiele lat później, gdy już pracowałam, u schyłku minionego wieku przechodząc obok Taniej Książki na ul. Zwierzynieckiej w Krakowie (może ktoś ją pamięta) wpadła mi w oko książka z piękną okładką, na której widać młodą kobietę i mężczyznę z małym chłopcem na rękach. Weszłam, kupiłam i zaczytałam się w historii pary łyżwiarzy figurowych z ZSRR.
   "Mój Siergiej.Opowieść o miłości" to wspomnienia Jekateriny Gordiejewej o wspólnym życiu, zarówno zawodowym jak i prywatnym z Siergiejem Grinkovem. W ciepłych słowach bohaterka snuje opowieść o początkach kariery sportowej, wspólnych rywalizacjach, wielkich zwycięstwach olimpijskich. Przeżywałam wielkie emocje związane z morderczym wysiłkiem włożonym w treningi, wzruszałam się rodzącym się uczuciem między partnerami na lodzie, oczekiwałam szczęśliwego zakończenia, swoistego love-story. Jakie było moje zdziwienie i szok gdy okazało się, że ten młody, piękny mężczyzna zmarł i osierocił żonę i syna. Zwłaszcza, że po opuszczeniu przez parę ZSRR nie śledziłam już ich losów i nie wiedziałam nic o ich życiu w USA.
Ta historia to prawdziwy wyciskacz łez, wzrusza swą prostotą narracji, autorka opowiada o wspólnym życiu z miłością niemal słyszalną w głosie, a równocześnie z taką pokorą wobec tego co się stało, że aż się zastanawiałam skąd w tak kruchej istocie tyle siły, charyzmy? Wiem, że wrócę do tej historii jeszcze niejednokrotnie, a w dobie takiego dostępu do internetu mogę jeszcze zobaczyć ich niesamowite występy na lodowiskach. Byli piękni, byli młodzi i zakochani co widać niemal w każdym ruchu podczas tańca, tak doskonale zgrani, dopasowani jakby płynęli po lodowisku. I ich historia również była piękna, szkoda że przerwała ją taka tragedia.